Vrijheid van meningsuiting versus handhaving van de openbare orde

Vrijheid van meningsuitingDit najaar had ik drie vakken op het programma staan: Europees recht, Juridische gespreksvaardigheden en Bachelor essay. De laatste twee vakken zijn vaardighedenvakken die niet met een tentamen, maar met een opdracht worden afgesloten. Voor de vaardighedenvakken stonden verplichte bijeenkomsten op het programma, waardoor ik een stuk minder flexibel was om mijn tijd in te delen dan ik gewend was. De week van het tentamen van Europees, was een week waarin bijvoorbeeld alle drie de vakken samenvielen. Dat was flink aanpoten.

Europees recht gaat over het ontstaan en de werking van de huidige Europese Unie. Dat de Europese samenwerking na de Tweede Wereldoorlog is ontstaan om in Europa de vrede te bewaren door de oorlogsindustrie van de grootmachten Frankrijk en Duitsland te reguleren, is tegenwoordig weinig aandacht meer voor. Maar Europees recht is ook een interessant vak, omdat steeds meer regelgeving uit Europa komt. Vorige week woonde ik bijvoorbeeld een zitting bij met als inzet de vraag of e-books tweedehands mogen worden verkocht, waarbij de Europese richtlijnen me om de oren vlogen (de Auteursrechtrichtlijn, de Softwarerichtlijn, de btw-richtlijn). Het tentamen Europees recht sloot ik op 10 november 2015 af met een 7.

Bij Juridische gespreksvaardigheden leer je gesprekken te voeren als een advocaat. Een intakegesprek, een adviesgesprek en een slechtnieuwsgesprek worden tijdens twee verplichte dagen in groepjes van vier studenten geoefend. Tijdens deze dagen speel je om de beurt de rol van advocaat of van cliënt. Als je geen rol speelt, is het je taak om de rol van je medestudenten te beoordelen. Het waren twee pittige dagen, maar we hebben ook ontzettend gelachen. Het vak werd afgesloten op de gesprekkendag van 4 december 2015. Ik moest een intakegesprek doen ten overstaan van een tweekoppige jury. De gesprekken werden niet beoordeeld met een cijfer, maar met een voldoende of een onvoldoende. Ik kreeg gelukkig een voldoende. Missie geslaagd.

Bij het vak Bachelor essay moet je een korte scriptie schrijven. Uit een lijst van mogelijke onderwerpen koos ik een onderwerp over de vrijheid van meningsuiting. Een onderwerp dat mij aanspreekt, omdat met de opkomst van het internet de vraag tot hoever de vrijheid van meningsuiting reikt nogal eens aan bod komt.

Mijn opdracht luidde als volgt:

“Veronderstel dat u een activiteit organiseert waarbij u gebruik maakt van uw recht om uw mening te verkondigen. Het gebruik van de geluidsversterking die u nodig heeft, is onderworpen aan de eisen in de vergunning die u daarvoor moest aanvragen. De redelijke uitleg van artikel 7 lid 3 van de Grondwet verzet zich niet tegen een vergunningenstelsel met betrekking tot het geluid, maar dit mag niet ten koste gaan van de vrijheid van meningsuiting. Daar rest echter ten minste de volgende vraag te beantwoorden: hebben eisen met betrekking tot geluid, betrekking op de inhoud?”

De opdracht was om een voldoende wetenschappelijke probleemstelling te formuleren om deze middels een juridisch onderzoek te beantwoorden. Na het vaststellen van de probleemstelling moest een onderzoeksplan worden opgesteld. Voor het vinden van voldoende wetenschappelijke bronnen heb ik meerdere keren de juridische bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam bezocht. Nadat mijn onderzoeksplan was goedgekeurd, mocht ik beginnen aan het schrijven van mijn juridische essay.

Op 25 november 2015 heb ik mijn essay afgerond en ter beoordeling ingediend. Afgelopen vrijdag ontving ik mijn beoordeling: wederom een 7. Voor de liefhebber is mijn scriptie is onderaan deze post terug te vinden.

Ik heb dit najaar een flinke stap gezet ter afronding van mijn bachelor. Momenteel ben ik bezig met de voorbereiding voor de tentamenronde van begin februari. Op het programma staan de laatste twee tentamens van de bachelor: Constitutioneel recht en Grondrechten. Ik voldoe nu aan de vereisten om in februari te mogen beginnen aan de eindopdracht van de bachelor, het Integratie practicum.

 

Zie mijn Status rechtenstudie pagina voor de actuele status van mijn studie.

Mag je tweedehands e-books verkopen?

tweedehands e-books
Mag je tweedehands e-books verkopen? Dat is de inzet van een bodemprocedure aangespannen door het Nederlands Uitgeversverbond (NUV) tegen E-bookverkoper Tom Kabinet. Gisteren was het pleidooi bij de rechtbank Den Haag. Aangezien de vraag of je tweedehands e-books mag verkopen nogal een principiële vraag is, vond ik het interessant om de zitting bij te wonen. Bovendien is het altijd leuk om mijn eigen advocaat te horen pleiten, dit keer vanuit het kamp van de auteursrechthebbenden. Hier volgt een verslag van de zitting.

Tom Kabinet

Tom Kabinet biedt met hun site consumenten de mogelijkheid om hun e-books tweedehands te verkopen. De gedachte daarachter is dat als je een (fysiek) boek tweedehands mag verkopen, dit ook mogelijk zou moeten zijn voor een e-book. Het doel van Tom Kabinet is, aldus haar website, om legale e-books aantrekkelijk en betaalbaar te maken voor een groot publiek. Het NUV is van mening dat het verkopen van tweedehands e-books verboden is.

Het NUV en Tom Kabinet hebben in kort geding al voor de rechter gestaan. In hoger beroep oordeelde het hof dat de zaak inhoudelijk te complex is om in kort geding af te doen. Omdat er veel onduidelijkheden zijn, zou het volgens het hof gepast zijn om prejudiciële vragen te stellen aan het Europese Hof van Justitie. Het hof vindt het echter niet gepast om dit in een kort geding procedure te doen. Het hof adviseerde daarom een bodemprocedure te beginnen. Het hof heeft echter wel een oordeel over de exploitatie van evident illegale e-books door Tom Kabinet. Dit is onrechtmatig en moet stoppen. Hierop past Tom Kabinet zijn werkwijze aan en het NUV start een bodemprocedure.

Zitting

De advocaat van het NUV, Christiaan Alberdingk Thijm (bureau Brandeis), begint net na 10.00 uur zijn pleidooi met de stelling dat Tom Kabinet het mogelijk maakt om van piraterij je beroep te maken. Al snel komt het feitelijk functioneren van Tom Kabinet aan bod. Dit vergt de nodige tijd, omdat de rechtbank vastbesloten is om exact te begrijpen hoe Tom Kabinet nu precies functioneert en daartoe aan het NUV de nodige vragen stelt. Dit leidt tot enige irritatie bij de advocaat van Tom Kabinet, Dick Van Engelen (Ventoux), die de rechtbank vraagt waar het NUV deze uitleg nu eigenlijk stelt. Deze vraag leidt vervolgens weer tot irritatie bij de rechtbank, die antwoordt dit dit vragen van de rechtbank aan het NUV betreffen. De messen zijn duidelijk geslepen.

Op de aanwezigheid van een groep leerlingen na (excursie naar de rechtbank) was er weinig belangstelling voor de zitting. Dat verbaast me toch enigszins omdat er een geschil voorligt dat veel verder reikt dan alleen maar Tom Kabinet. Ik vraag me overigens af hoe lang het nog duurt voordat ik rechtszittingen, net als de vergaderingen van de Tweede Kamer, thuis vanaf de bank kan volgen. Ik zou daarvoor willen pleiten, maar dit terzijde.

Auteursrecht

Het zonder toestemming van de auteursrechthebbende verspreiden van een auteursrechtelijk beschermd werk is in beginsel een inbreuk op de auteursrechten. Wanneer het werk echter door eigendomsoverdracht in omloop is gebracht, is er geen sprake van een inbreuk op het auteursrecht. Deze uitzondering volgt uit de auteursrechtrichtlijn 2001/29/EG (opgenomen in artikel 12b van de Auteurswet). Een werk wordt door eigendomsoverdracht in het verkeer gebracht als er een fysieke drager (zoals een fysiek boek of een CD/DVD) wordt overgedragen. De rechthebbende heeft in dat geval geen zeggenschap meer over de verdere verspreiding van zijn werk; zijn auteursrecht op dat exemplaar van zijn werk is uitgeput. Dit is de reden waarom een (fysiek) boek, CD of DVD tweedehands (en derdehands, etc.) mag worden verkocht.

In het UsedSoft-arrest bepaalde het Europese Hof van Justitie dat het uitputtingsbeginsel ook voor gedownloade software van toepassing is en dat deze software dus tweedehands mag worden verkocht. Wel moet de tweedehandsverkoper zijn eigen exemplaar wissen, wat natuurlijk logisch is. Een e-book is niet tastbaar en wordt niet door eigendomsoverdracht overgedragen. Een e-book zou dus juridisch als software moeten worden gezien om de tweedehandsverkoop mogelijk te maken.

De Europese softwarerichtlijn 2009/24/EG geeft geen definitie van een computerprogramma. De gangbare definitie volgens Tom Kabinet is “het geheel van instructies waarmee een computer een functie uitvoert”. Dit maakt alle digitale bestanden tot computerprogramma’s. De functie van een word-document is bijvoorbeeld: laat mij een document typen, aldus Tom Kabinet. De rechtbank vraagt zich terecht af of databasebestanden, muziekbestanden en filmbestanden dan ook dienen te worden gezien als computerprogramma’s. Tom Kabinet bevestigt dit en erkent dat dit standpunt (nog) geen steun vindt in de literatuur.

Tom Kabinet klampt zich vast aan het UsedSoft-arrest. Een e-book is een digitaal bestand en daarmee een computerprogramma. Het UsedSoft-arrest dat van toepassing is op computerprogramma’s bepaalt dat het auteursrecht is uitgeput na de verkoop door de auteursrechthebbende en deze zich daarom niet kan verzetten tegen verdere verspreiding van zijn werk. Hierop steunt het (huidige) businessmodel van Tom Kabinet.

De principiële vraag die aldus moet worden beantwoord is deze: Is een e-book software?

Wissen

Het NUV wijst op de problematiek van het wissen van het exemplaar van de tweedehandsverkoper, hetgeen een voorwaarde is volgens het UsedSoft-arrest. Hoe valt te verifiëren dat de tweedehandsverkoper zijn exemplaar heeft gewist? Tom Kabinet voert aan dat als de verkoper van een e-book zijn exemplaar na verkoop niet wist, dit die verkoper is aan te rekenen en niet Tom Kabinet.

Bovendien, aldus het NUV, blijven e-books die een consument heeft gekocht bij bijvoorbeeld bol.com minimaal 2 jaar voor hem beschikbaar via de website van de verkoper. Bol.com biedt consumenten niet de mogelijkheid om zijn gekochte e-books op de website van bol.com te verwijderen. Dus ook als de tweedehandsverkoper netjes zijn exemplaar van al zijn apparaten verwijderd, dan kan hij nog steeds over het e-book beschikken door het opnieuw van de website van de e-bookverkoper (bol.com) te downloaden. De consument is vaak dus helemaal niet in staat om zijn exemplaar definitief te verwijderen.

Tom Kabinet stelt dat zij bol.com verzocht heeft om het voor de consument mogelijk te maken om de door hun gekochte e-books van de website te verwijderen. Bol.com was hiertoe niet bereid. Tom Kabinet beweert dat bol.com deze functionaliteit op verzoek van het NUV niet wil implementeren, zodat het NUV in zijn zaak tegen Tom Kabinet sterker staat.

Het NUV verwijst nog naar Blendle. Blendle stelt artikelen uit kranten en tijdschriften tegen betaling beschikbaar nadat deze in de krant of tijdschrift zijn verschenen. Je zou dit tweedehandsverkoop kunnen noemen. Het grote verschil met Tom Kabinet is volgens het NUV, dat Blendle wel toestemming van de rechthebbende heeft en Tom Kabinet niet.

Ook in de tweede termijn worstelt de rechtbank duidelijk met de vraag of er een technische oplossing kan worden bedacht om ervoor zorg te dragen dat de oorspronkelijk koper niet meer bij zijn e-book kan, nadat hij deze deze aan Tom Kabinet heeft verkocht. Daar voegt de rechtbank nog aan toe dat ze best snapt dat uitgevers ‘het’ (de tweedehands verkoop van e-books) niet willen.

Niet-ontvankelijk

Tom Kabinet heeft als verweer onder meer opgevoerd de niet-ontvankelijkheid van NUV, omdat er voorafgaand aan de procedure geen overleg is geweest tussen partijen. Aangezien het NUV opkomt voor de belangen van haar leden, stelt de wet de verplichting dat het NUV in een overleg moet hebben geprobeerd tot overeenstemming te komen (artikel 3:305a BW). Partijen zijn het met elkaar oneens of het contact dat er op het kantoor van het NUV is geweest, kan worden beschouwd als een overleg. Alvorens voor de eerste keer te schorsen verzoekt de rechtbank Tom Kabinet om tijdens de schorsing na te denken of zij wel gebaat is bij een eventuele niet-ontvankelijkheidsverklaring van het NUV. De rechtbank meent dat dit waarschijnlijk alleen maar tot vertraging en extra kosten zal leiden.

Na de schorsing geeft Tom Kabinet desgevraagd aan haar niet-ontvankelijkheidsverweren te handhaven. De kosten spelen daarbij een rol. Het NUV deelt haar kosten met haar 200 leden, hetgeen volgens Tom Kabinet neerkomt op minder dan EUR 500,- per lid, terwijl Tom Kabinet de kosten geheel zelf moet dragen. Niet-ontvankelijkheid zou volgens Tom Kabinet leiden tot proceskostenvergoeding door het NUV.

Tom Kabinet maakte al eerder bezwaar tegen de processtrategie van het NUV. Door eerst een kort geding uit te vechten om enige tijd later een bodemprocedure te starten, wordt Tom Kabinet opzettelijk door het NUV op kosten gejaagd (“plat geprocedeerd”). Het verweer van het NUV hierop is, dat Tom Kabinet wist dat zij een controversiële dienst in de markt zette en zij dus ook zelf een bodemprocedure had kunnen beginnen.

Prejudiciële vragen

Het NUV verzoekt de rechtbank om geen prejudiciële vragen aan het Europese Hof van Justitie te stellen. Het NUV wil geen proefproces en wil het liefst zo snel mogelijk een eindvonnis. Tom Kabinet vindt het stellen van prejudiciële vragen niet nodig als de rechtbank de mening deelt dat een e-book moet worden beschouwd als software. Deelt de rechtbank die mening niet, dan verzoekt Tom Kabinet de rechtbank zich wel tot het Europese Hof te wenden, met de vraag hoe een e-book dan wel moet worden gezien.

Tom Kabinet verzoekt de rechtbank om zelf prejudiciële vragen te stellen en dit niet in een latere fase over te laten aan het gerechtshof of de Hoge Raad in verband met de extra tijd en kosten die dit met zich meebrengt. Het lijkt erop dat Tom Kabinet ervoor vreest om zonder advies van het Europese hof in het ongelijk te worden gesteld en zo gedwongen wordt om haar activiteiten te staken. Die vrees is niet onterecht.

Uitspraak

De rechtbank sluit om 14.30 uur de zitting met de mededeling dat zij het een lastige maar interessante zaak vindt. Ze zal proberen om op 27 april 2016 uitspraak te doen.

Het is natuurlijk een logische gedachte dat als je een (fysiek) boek tweedehands mag verkopen, je dit ook zou moeten kunnen met een e-book. Het probleem is echter dat het technisch niet mogelijk is om er zeker van te zijn dat de verkoper zijn exemplaar ook daadwerkelijk wist. Voor je het weet zijn er 2 exemplaren in omloop (en daarna 4, 8, 16, etc.), terwijl de auteursrechthebbende maar één keer is vergoed.

Stel dat de rechtbank van oordeel is dat je een digitaal bestand waarop auteursrecht op rust tweedehands mag verkopen. Dan zou het ook mogelijk worden om online een film te kopen om deze vervolgens enkele dagen later weer voor nagenoeg hetzelfde bedrag te verkopen. Dat zou een onhoudbare situatie opleveren.

Dus hoewel regels voor de online wereld zoveel mogelijk overeen zouden moeten komen met de regels voor de offline wereld, is dit misschien wel zo’n voorbeeld waarbij dat uitgangspunt simpelweg niet mogelijk is.

Brein versus usenet: Tijd voor de uitspraak?

UPDATE 21 december 2015: Het hof heeft laten weten op 8 maart 2016 uitspraak te gaan doen.

UPDATE 8 december 2015: Uitspraak opnieuw uitgesteld. Dit keer tot tot 5 januari 2016.

UPDATE 17 november 2015: Uitspraak uitgesteld tot 8 december 2015.

Brein versus UsenetRuim 8 maanden nadat de uitwisseling van standpunten eindigde in het hoger beroep Brein versus Usenet, de rechtszaak die piratenbestrijder Stichting Brein heeft aangespannen tegen Usenet provider News-Service Europe BV (NSE), lijkt het volgende week nu echt tijd voor het hof om arrest te gaan wijzen. Of zal het hof de zaak nog een keer aanhouden?

Ruim 6½ jaar geleden ontstond het eerste contact met Stichting Brein en na een procedure van ruim 2 jaar verloor ik op 28 september 2011 de zaak bij de rechtbank op alle fronten. Stichting Brein was niet bereid om het inmiddels door ons ingestelde hoger beroep af te wachten en dwong NSE om haar haar activiteiten te staken op straffe van een dwangsom van maar liefst € 50.000 per dag. Het was dan ook onvermijdelijk dat op 4 november 2011 de systemen van NSE op zwart gingen.

Omdat wij tijd nodig hadden om NSE op een nette manier te ontmantelen en om het hoger beroep voor te bereiden heeft het wel een jaar geduurd voordat het hoger beroep inhoudelijk van start ging. Ondertussen begon ik in september 2012 aan mijn studie rechten.

In de zomer van 2014 zat iedereen klaar voor het definitieve oordeel van het hof, maar het hof verraste vriend en vijand met een tussenarrest. Op verzoek van het hof hebben partijen gedurende de winter 2014/2015 nog een akte genomen. Op 10 maart 2015 gaf het hof aan klaar te zijn om uitspraak te gaan doen. De datum waarop het hof arrest zou wijzen is een aantal keer uitgesteld – de laatste keer zelfs met maar liefst 5 maanden – en staat nu voor 17 november 2015 op de rol.

Dus als het goed is geeft het Gerechtshof Amsterdam volgende week eindelijk antwoord op de vraag of een usenet provider aansprakelijk gesteld kan worden voor de inbreukmakende berichten die gebruikers het op het usenet plaatsen.

Het antwoord op die vraag moet natuurlijk een keihard ‘Nee, natuurlijk niet!’ zijn. Elk ander antwoord zou Rijkswaterstaat aansprakelijk maken voor elk (illegaal) transport dat op haar snelwegen plaatsheeft; het zou een internetprovider aansprakelijk maken voor misdrijven die met behulp van haar infrastructuur zijn beraamd of voor de (illegale) e-mails die zij voor haar gebruikers opslaat; het zou een hostingprovider aansprakelijk maken voor alle (illegale) uitlatingen van haar websitehouders; het zou Google aansprakelijk maken voor de links die zij toont naar (illegale) websites, etc. etc.

Studieplanning

Studieplanning

Juridische bibliotheek UvA.

Het maken van een studieplanning voor een studie aan de Open Universiteit is een vak op zich. Dat komt omdat de OU werkt met losse vakken en de planning daarvan volledig aan de student overlaat. Dit heeft natuurlijk als voordeel dat je als student hierdoor een grote mate van flexibiliteit krijgt en zo je eigen studietempo kan bepalen, maar het maken van een goede studieplanning is niet eenvoudig.

Bij het maken van een een studieplanning spelen (bij mij) een groot aantal factoren een rol: Lees verder

Een iPad is een computer. En een iPhone?

Een ipad is een computer, aldus de Hoge Raad.

Bron: Flickr

Vorige week oordeelde de Hoge Raad in een belastingzaak dat een iPad gezien moet worden als een computer en niet als een communicatiemiddel. Het gevolg is dat een werkgever loonheffing moet betalen over de aan haar personeel verstrekte iPads. Maar als een iPad een computer is, hoe zit dat dan met een iPhone en andere smartphones?

De uitspraak is het sluitstuk van een geschil tussen RTL Nederland en de Belastingdienst. Volgens de Belastingdienst moet RTL Nederland loonheffing betalen over de 664 aan haar medewerkers geschonken iPads. Volgens Webwereld gaat het om een bedrag van maar liefst 3 ton.

Om te bepalen of er loonbelasting dient te worden betaald is van belang om te weten of een iPad volgens de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB 1964) valt onder de categorie ‘telefoon, internet en dergelijke communicatiemiddelen – niet zijnde computers en dergelijke apparatuur en bijbehorende apparatuur’ (artikel 15b, eerste lid, onder f, Wet LB 1964) of onder de categorie ‘computers en dergelijke apparatuur en bijbehorende apparatuur’ (artikel 15b, eerste lid, onder s). Kort gezegd komt het er in dit geschil op neer dat indien een iPad valt onder de categorie ‘communicatiemiddelen’ er geen loonheffing hoeft te worden betaald, maar als een iPad gerekend kan worden tot de categorie ‘computers’ dit wel het geval is.

De rechtbank was in 2012 van oordeel dat een iPad als een computer moet worden gezien (r.o. 4.5.3):

“Gelet op de vele andere gebruiksmogelijkheden die de iPad heeft, is de rechtbank van oordeel dat de communicatiefunctie van de iPad niet zodanig is dat deze een centrale rol speelt. (..) Mede gelet op het formaat van de iPad, het geheugen van 32 GB en met inachtneming van de vele andere gebruiksmogelijkheden dient de iPad veeleer te worden aangemerkt als kleine computer die mede geschikt is voor verschillende vormen van communicatie.”

RTL Nederland ging in beroep en werd in 2014 door het Hof Amsterdam in het gelijk gesteld. Een iPad is toch géén computer (r.o. 4.2.12):

“Het beeldscherm en de invoermogelijkheden zijn bij deze apparaten te beperkt voor langdurig gebruik als computer.”

Hierop ging de Belastingdienst in cassatie. En met succes, want de Hoge Raad heeft vorige week de uitspraak van het hof vernietigd. Volgens ons hoogste rechtsorgaan moet niet de vraag beantwoord worden of een iPad het meeste lijkt op de beschrijving van een communicatiemiddel of van een computer, maar moet eerst (r.o. 2.5.2)..

“(..) worden beoordeeld of zij [de iPads] moeten worden gerekend tot de ‘computers en dergelijke apparatuur en bijbehorende apparatuur’ vermeld in artikel 15b, lid 1, letter s, Wet LB en dat pas bij een ontkennende beantwoording van die vraag onderzocht moet worden of die iPads kunnen worden gerangschikt onder de in letter f van die wetsbepaling bedoelde categorie ‘telefoon, internet en dergelijke communicatiemiddelen’.”

Dus pas als een iPad niet valt onder de beschrijving van een computer, dient te worden beoordeeld of hij wellicht voldoet aan de beschrijving van een communicatiemiddel. Vervolgens overweegt de Hoge Raad (r.o. 2.5.4):

“Zoals blijkt uit de reeds genoemde omschrijving van het apparaat door het Hof kenmerkt de iPad zich, evenals een desktop- of notebookcomputer, door zijn veelzijdige inzetbaarheid voor de verwerking en opslag van gegevens, in de vorm van tekst, cijfers, beeld en geluid, het zoeken naar informatie op het internet, en voor ontspanning. Dit brengt mee dat de iPads moeten worden gerangschikt onder de in artikel 15b, lid 1, letter s, Wet LB bedoelde categorie.”

De Hoge Raad ziet een iPad dus als een computer, zodat RTL Nederland uiteindelijk toch aan het kortste eind trekt en ruim 3 ton aan achterstallige loonheffing moet betalen.

Maar nu de Hoge Raad stelt dat eerst moet worden beoordeeld of wordt voldaan aan de beschrijving van een computer en pas indien dit niet het geval is moet worden beoordeeld of er dan wellicht sprake is van een communicatiemiddel, vallen iPhones en andere smartphones dan niet ook onder de categorie ‘computer’? Een smartphone kenmerkt zich immers toch ook ‘door zijn veelzijdige inzetbaarheid voor de verwerking en opslag van gegevens, in de vorm van tekst, cijfers, beeld en geluid, het zoeken naar informatie op het internet, en voor ontspanning’?

Aangezien je met een smartphone nagenoeg hetzelfde kan als met een iPad moet deze vraag naar mijn menig bevestigend worden beantwoord. Dus niet alleen een iPad blijkt een computer te zijn, maar ook een iPhone en elke andere smartphone.

En toch zijn de gevolgen van deze uitspraak niet zo groot als het lijkt. Waarom niet? Omdat met ingang van 1 januari 2011 alle artikelen met betrekking vrije vergoedingen en verstrekkingen uit de Wet op de loonbelasting zijn geschrapt. De uitspraak heeft slechts betrekking op de tekst van de Wet op de loonbelasting zoals deze in 2010 was. De nieuwe werkkostenregeling maakt geen onderscheid meer tussen computer en communicatiemiddel.

Studie voortgang: Formeel strafrecht

Formeel strafrecht

Bron: Flickr

Hoewel mijn blog af en toe behoorlijk stilstaat, staat mijn studie dat zeker niet. Integendeel! Het gaat best lekker en het einde van de bachelor komt al in zicht. Alle privaatrecht en bestuursrecht vakken heb ik inmiddels binnen. En als ik me niet heel erg vergis, kan ik nu strafrecht aan dat lijstje toevoegen.

Gisteravond was het tijd voor Formeel strafrecht, mijn zomerproject. Vanwege het mooie weer tijdens de schoolvakantie van mijn meiden is het studeren er af en toe flink bij ingeschoten. Dat maakte een pittige eindsprint noodzakelijk. Formeel strafrecht gaat over strafprocesrecht. Het gaat niet zo zeer over wat strafbaar is en hoe het zit met strafverzwarende of verminderende omstandigheden (daar gaat Materieel strafrecht over), maar het gaat het strafproces, inclusief het daaraan voorafgaande voorbereidend onderzoek. Wat zijn de rechten van een verdachte en wat zijn de bevoegdheden van politie en justitie? Wanneer en hoe lang mag iemand worden vastgehouden? Wanneer mag de politie je fouilleren of je huis binnentreden?

Het tentamen van gisteravond was naar mijn mening goed te doen. Hoewel ik de antwoorden nog niet heb gezien (deze komen later vandaag of uiterlijk morgen online) ga ik ervan uit dat ik het tentamen wel heb gehaald. Ik vond het vak niet heel moeilijk, maar het was vooral heel erg veel. Zoals gebruikelijk moet ik nu weer 3-6 weken wachten op de uitspraak uitslag.

Het komende semester staan 3 vakken op het programma: Bachelor essay, Juridische gespreksvaardigheden en Europees recht. Alleen het laatste vak wordt afgesloten met een tentamen (eind november). Voor het vak Bachelor essay moet ik een scriptie schrijven. Ik kon kiezen uit een aantal onderwerpen en ik heb tot mijn eigen verbazing voor een bestuursrecht onderwerp gekozen. Het gaat over de vraag in hoeverre een bestuursrechtelijk (gemeentelijk) vergunningenstelsel de vrijheid van meningsuiting mag beperken. Ik moet snel aan de bak, want de eerste opdrachten moet ik al snel inleveren.

En als dat allemaal lukt moet ik nog drie vakken om de bachelor af te ronden. Eerst eind januari de tentamens Grondrechten en Constitutioneel recht om daarna de studie af te ronden met de eindopdracht, het Integratiepracticum. Bij het integratiepracticum wordt kennis, schriftelijke vaardigheden en mondelinge vaardigheden (pleiten!) getoetst. Als alles volgens planning verloopt, kan ik september 2016 met de master beginnen!

Zie mijn Status rechtenstudie pagina voor de actuele status van mijn studie.

Brein versus Usenet: Uitspraak op 17 november 2015

Nadat het Gerechtshof Amsterdam het kiezen van een datum voor het wijzen van arrest in de rechtszaak Brein versus Usenet maar liefst drie keer heeft uitgesteld, heb ik vandaag eindelijk de datum te horen gekregen waarop het hof uitspraak wil gaan doen. Meestal neemt het hof een termijn van 6 weken, maar in dit geval neemt het hof maar liefst 5 maanden de tijd. Het hof zal op dinsdag 17 november 2015 arrest wijzen.

Aangezien wij in oktober 2011 hoger beroep hebben ingesteld, loopt het hoger beroep dan alweer ruim 4 jaar.

De belangrijkste momenten op een rij:

4 maart 2009 Eerste contact met Stichting Brein
21 juli 2009 Dagvaarding
28 september 2011 Uitspraak rechtbank
4 november 2011 Uitspraak kort geding & NSE staakt haar dienstverlening
23 april 2013 Hoger beroep inhoudelijk gestart
19 augustus 2014 Tussenarrest
17 november 2015 Uitspraak hoger beroep

Brein versus Usenet: Dagbepaling arrest

In mijn vorige blog over mijn rechtszaak tegen piraterijbestrijder Stichting Brein (zie Brein versus Usenet), schreef ik dat Brein twee weken de tijd had gekregen om op onze deskundigeverklaringen te mogen reageren en sprak ik de hoop uit dat het Amsterdamse gerechtshof daarna snel eindarrest zou wijzen.

Dit bleek ijdele hoop te zijn. Op 24 februari 2015 diende Brein inderdaad haar Akte uitlating producties in, waarin zij – hoe kan het ook anders – volop kritiek uit op de verklaringen van onze deskundigen van TNO en de Vrije Universiteit Amsterdam. Volgens Brein weerspreken onze deskundigen de stellingen van Brein niet en Brein herhaalt allerlei verzoeken die als doel lijken te hebben om vooral maar een uitspraak te voorkomen.

Op 10 maart 2015 stond de zaak op de rol voor fourneren. Dat betekent dat de laatste stukken kunnen worden ingediend, waarna arrest zal worden gewezen. Vervolgens werd de zaak op de rol van 24 maart 2015 gezet voor dagbepaling van het arrest. Op 24 maart zou het hof dus bekend gaan maken wanneer het arrest zal gaan wijzen. Op deze dag werd de dagbepaling van het arrest echter uitgesteld tot 7 april 2015. Een dag later, op 8 april 2015, liet het hof telefonisch weten dat de raadsheren een interne zitting wensten te houden en dat de zaak werd aangehouden tot 12 mei 2015. Deze week vernamen wij van hof dat de zaak wederom was aangehouden, dit keer tot 9 juni 2015.

Ik had gehoopt dat voor het begin van de zomer de uitspraak in het hoger beroep wel bekend zou zijn. Maar tot op de dag van vandaag is nog niet eens bekend wanneer het hof arrest wil gaan wijzen. Op het moment dat deze datum wel vaststaat, is het nog maar de vraag of het arrest ook werkelijk op die dag zal worden gewezen. Het is namelijk niet ongebruikelijk dat ook deze handeling een aantal keer wordt uitgesteld.

Op 4 maart 2009 ontvingen wij de eerste brief van Brein. Dat is nu alweer ruim 6 jaar geleden!

Studievoortgang: Aansprakelijkheidsrecht en Personen- en familierecht

Aansprakelijkheidsrecht en Personen- en familierecht In de tentamenweek van aflopen april deed ik voor het eerst twee tentamens binnen één week. Op de maandagavond op 13 april stond Aansprakelijkheidsrecht op het programma en twee dagen later, op woensdagavond 15 april, Personen- en familierecht. Het weekend voorafgaand aan de tentamenweek zat ik Londen voor een vrijgezellenfeest. Al met al een flinke uitdaging dus.

Het vak Aansprakelijkheidsrecht staat bekend als een pittig vak. Mijn doel was om in ieder geval dit vak te halen. Met Personen- en familierecht zou ik dan wel kijken hoever ik kwam. Ik had immers ook nog dinsdag de hele dag (en nacht) en woensdag overdag om me op dit tentamen voor te bereiden. Lees verder

Brein versus Usenet: The story continues

AntwoordakteAfgelopen zomer oordeelde het Gerechtshof van Amsterdam in de zaak Brein versus Usenet dat de Amsterdamse Usenet provider News-Service Europe B.V. (NSE) toch geen inbreuk maakt op het auteursrecht en ook niet onrechtmatig handelt jegens (de aangeslotenen van) Stichting Brein. Het hof beoordeelde het door Brein gevorderde en door de rechtbank opgelegde bevel als te ver strekkend. Dit bevel kwam erop neer dat NSE alle inbreukmakende artikelen moest weren en dat zij zelf maar moest bepalen op welke wijze zij aan dit bevel zou voldoen. Aangezien NSE niet aan dit bevel kon voldoen, heeft zij op 4 november 2011 haar activiteiten moeten staken. Lees verder